ن تو نازک و نرمه مثل برگ
تن من جون می ده پر پر بزنه زیر تگرگ
دست باد پر می ده برگو رو هوا
اما من مودنیم تا برسه دستای مرگ
نفسم این خاکه
خونه گرمم پاکه
من از تبار پاک آریایی
قشنگ ترین قصیده ی رهایی
هوای عشق تازه نیست
تو رگهام
تن نمی دم به رنگ کهربایی
نفسم این خاکه
خونه گرمم پاکه
واسه رفتن دیگه دیره
تن من اینجا اسیره
خاک اینجا چه عزیزه
عاشق قدیمی پیره
من از تبار پاک آریایی
قشنگ ترین قصیده ی رهایی
هوای عشق تازه نیست تو رگهام
تن نمی دم به رنگ کهربایی
نفسم این خاکه
خونه گرمم پاکه
واسه رفتن دیگه دیره
تن من اینجا اسیره
خاک اینجا چه عزیزه
عاشق قدیمی پیره
نفسم این خاکه

خونه گرمم پاکه

فریدون فروغی